Yol, uzadıkça uzar.

İki yanda, yanmış kara tarlalar.

Alabildiğine 

Geniş ovalar ve küçük tepeler

ardında batan güneşe;

Ufukta alevlenen, yanan, 

parçalara ayrılan, 

dağılan

O ateş topuna 

hızla yaklaştıkça,

Çelimsizleşen ufuk çizgisinde

birikmiş bulutlar, sis ve karanlık.

Giden güneş selamlar:

"Hoşçakalın!"

Ne de olsa güneşin gidişi

en güzeli olmalı!

Eşsiz bir gizem perdesi

İlahi bir buğu ile kaplı,

Dünyadaki renklerin göğü

kucaklaması,

Seni, beni, kuşları ve ağaçları,

Yeryüzündeki yaradılışı,

Bakıp da görebilenleri,

Varoluşun yazgısını yaşayanları

Sarmalaması,

Selamlaması.

Gündüzün geceye olan aşkı,

Ona ulaşamayacağını bilse de

Hiç olmazsa gelişini görmek,

Esintisine dokunmak için

Güçlerinden en ulusuyla

Çabalar,

Uzanır

göğün bağrına

Bile bile 

Sevgilisi geldikçe

tutunduğu ufuktan 

kayıp gideceğini,

Gecenin gücünde

doğanın renklerinin güçsüzlüğünü.

Derler ki; 

Gün, mektubunu 

Aya bırakırmış

Geceye ulaştırması için.

Ve, Gece,

göz yaşlarını

serpermiş

yaprakların

üstüne. 

Gün onlara dokunur

Ve uçururmuş

aşkının ateşiyle.

Gecenin kokusunu

çekermiş içine.

Kana kana içermiş

hüznünü.

Parlarmış çehresi birden.

Göğsünü gere gere

dermiş ki; 

O beni seviyor!

O beni seviyor!

Uyanın dostlar,

çocuklar.

Bana nispet

Gece sabahı edenler

Uyuyun, sakının

kem gözlerinizi sevgimden.

İşte, duyun, bilin 

Gece, gündüzü seviyor.

11 Ekim 1997/Eskişehir yolu